Maniok
| Maniok | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | malpigiowce |
| Rodzina | wilczomleczowate |
| Rodzaj | maniok |
| Nazwa systematyczna | |
| Manihot Mill. 1754 Gard. Dict. Abr. ed4 1754 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Maniok (Manihot Mill.) – rodzaj krzewów i bylin z rodziny wilczomleczowatych. Pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej, tam też jest uprawiany, ponadto uprawia się go również w Afryce. Maniok jest głównym składnikiem diety ponad 800 mln ludzi na świecie i ma największy po pszenicy i ryżu wkład w światową podaż kalorii[2].
[edytuj] Systematyka
- Pozycja systematyczna wg Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG III z 2009)[1]
Rodzaj wilczomlecz należy do podrodziny Crotonoideae, rodziny wilczomleczowatych, która jest rodziną siostrzaną dla bukietnicowatych (Rafflesiaceae), zaliczaną do obszernego rzędu malpigiowców (Malpighiales) i wraz z nim do kladu różowych w obrębie okrytonasiennych.
- Pozycja w systemie Reveala (1993-1999)
Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt.), nadrząd Euphorbianae, rząd wilczomleczowce (Euphorbiales Lindl.), rodzina wilczomleczowate (Euphorbiaceae Juss.), plemię Manihoteae Pax in Engl. & Prantl, podplemię Manihotinae Müll.-Arg. in DC., rodzaj maniok (Manihot Mill.)[3].
- Gatunki (część)
- maniok jadalny (Manihot utilissima) – z bulw korzennych manioku otrzymuje się w drodze przetwarzania mączkę (tzw. kassawa) lub granulki (tzw. tapiokę), bądź też uzyskuje się kauczuk (m.in. w Brazylii). Wytwarza się też z niego Cazabe;
- maniok kauczukodajny (Manihot glaziovii) – roślina kauczukodajna;
- maniok słodki (Manihot dulcis (Gmel.) Pax) – blisko spokrewniony z maniokiem jadalnym, jego bulwy zawierają mniej manihotoksyny i nadają się do bezpośredniego spożycia.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-11-26].
- ↑ Nagib Nassar, Rodomiro Ortiz. Korzeń dla ubogich. „Świat Nauki”. 6 (226), s. 76-81, czerwiec 2010. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0867-69380.
- ↑ Crescent Bloom: Manihot (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2010-01-21].